تاج گل در مشهد

ناصبی نبودن اهل سنت
پر اسم و رسم فقیهان شیعه، ناصبی را کسی می دانند که با اهل بیت دشمنی داشته باشد و دشمنی خویش را آشکار نماید، از این‌رو به اعتقاد و باور آنها، اهل سنتی که محبت اهل بیت را پذیرفته‌اند، ناصبی نیستند.[۱۶] ولی محدث بحرانی بر این اعتقادوباور میباشد ناصبی کسی میباشد که دیگر افراد را بر امام علی مقدم نماید و معتقد به امامت آن ها باشد.[۱۷] مستند وی روایتی میباشد که یقین به امامت غیر ائمه شیعه را نصب معرفی می‌نماید.[۱۸] صاحب و مالک جواهر، این عهد و پیمان را خلاف سیره و شغل شیعه ها دانسته[۱۹] و در درست بودن مدرک و دلالت این ماجرا نیز شک وتردید شد‌ه‌است.[۲۰] رساله‌ای با تیتر «متاع الناصب و انه لیس تمام مخالف ناصباً» به سید عبدالله جزایری، دانا شیعی، منسوب میباشد که حاکی از مخالفت او با ناصبی بودن   تاج گل در مشهد     اهل سنت میباشد.[۲۱]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

احکام ناصبی
از لحاظ فقیهان شیعه، نواصب نجس[۲۲] و در حکم کفّارند[۲۳] در کتاب‌های شرعی در سوژه نجاست کفار به نصب و ناصبی نیز پرداخته گردیده است.[۲۴] برخی از احکام نواصب عبارتند از؛

روا نبودن میل کردن ذبیحه آن‌ها[۲۵]
روا نبودن تزویج با آن ها[۲۶]
روا نبودن قرائت نماز میت بر آنها[۲۷]
روا نبودن اقتدا به ناصب در نماز [۲۸]
عدم تایید صلاحیت نیابت از ناصبی در حج[۲۹]
ارث نبردن از مسلمان‌ها[۳۰]
روا نبودن دادن صدقه به نواصب[۳۱]
روا نبودن دادن کفاره به نواصب[۳۲]
پیدایش ناصبی‌گری
برخی از پژوهشگران معاصر معتقدند، ناصبی‌گری با قتل عثمان شروع و در حکومت امویان رسمیت یافت.[۳۳] به نقل از منابع تاریخی، معاویة بن ابی‌سفیان وقتی که در سال ۴۱ قمری، مغیرة بن شعبة را به امارت کوفه گماشت به وی امرکرد به امام علی ناسزا بگوید و از یاران وی بدگویی نماید.[۳۴] بعداز وی خلفای بنی امیه تا مجال خلافت قدمت بن عبدالعزیز بر منابر[۳۵] حضرت علی را سب می‌کردند.[۳۶]
حکم کننده نیشابوری فقید اهل سنت، قرن چهارم قمری را مملو از ضدیت با امام علی(ع) تعریف کرده و علت خویش از کتابت کتاب فضائل فاطمة الزهراء را رویا رویی با این جریان بیان می‌نماید. وی در تعریف فضای قرن چهارم می‌نویسد:

دوران مارا گرفتار رهبرانی کرده که عموم برای قربت به آن ها، به بغض آل نبی توسل میجویند و آنها‌را خرد می‌شمارند.[۳۷]
عواقب
بعضا از پیامدهایی که برای ناصبی‌گری در زمان حکومت بنی‌امیه شمرده‌اند عبارتند از:

ورود احادیث جعلی به کتاب ها اهل سنت با مضمون تضعیف اهل بیت و انکار فضیلت ها آن ها توسط راویان ناصبی.[۳۸]
ممنوعیت نامگذاری خردسال ها به اسم علی و قتل کودک ها همنام علی.[۳۹]
مجازات و قتل عده ای که فضیلت ها امام علی(ع) را ذکر می‌کردند یا این که از دشنام دادن به وی تعلل می‌رفتند و یا این که فضیلتی برای معاویه نقل نمی‌کردند. شلاق میل کردن عطیة بن سعد از شیعه ها امام علی(ع)، به امر حجاج بن یوسف ثقفی[۴۰] و قتل احمد بن علی نسائی از نویسندگان صحاح سته اهل سنت،[۴۱] از این موردها میباشد.[۴۲]