تاج گل در مشهد

خویشان حَمْدانیان از خویشاوندان‌های شیعی دوازده امامی حکم کننده بر موصل و حلب در قرن‌های سوم و چهارم قمری بودند. مؤسس حکومت حمدانیانِ موصل، ابوالهیجاء عبداللّه بن حمدان و موسس حمدانیانِ شام (حلب)، ابوالحسن علی دارای شهرت به سیف الدوله بود.مهم‌ترین نقش حمدانیان پناه از مرزهای قلمرو اسلامی در مقابل تهاجم رومی‌ها بود. درج اسامی پنج بدن بر روی بعضا سکه‌های حمدانی و ایجاد کرد حصاری پایدار فضا مزار امام علی(ع) و قبه‌ای تعالی بر روی قبر امام (ع) به‌دست ابوالهیجاء حمدانی، از عمل‌های فقاهتی  تاج گل در مشهد    آنهاست.

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

حمدانیان با دولت‌های دیگر به عنوان مثال بنی تغلب، عباسیان، فاطمیان و قرامطه مناسباتی داشتند.

مذهب حمدانیان
به رغم هم‌پیمانی حمدانیان با حکومت‌ها و توان‌های سنی‌مذهب، مذهب آن ها آشکارا شیعه اثنی عشری بود.[۱] نقل شده که سیف الدوله از سال ۳۵۱ق با اتخاذ تدابیری، دست به تغییر تحول مخلوط جمعیتی حلب به عایدی شیعه‌ها زد.[۲] او به‌این خواسته به تاسیس مقابری برای شخصیت‌های شیعی نظیر عمرو بن حَمِق خُزاعی[۳] و درج اسامی پنج بدن بر روی بعضا سکه‌های حمدانی پرداخت.[۴] بنابه گزارش ابن حوقل، ابوالهیجاء حمدانی محیط مزار امام علی(ع) حصاری پایدار تشکیل داد و قبه‌ای والا بر آن سازه کرد و داخل آن با فرش‌های لوکس پوشید.[۵]

ابن عدیم[۶] از مبادرت سعدالدوله به اضافه کردن جمله ها «حی علی نه العمل، محمد و علی خیرالبشر» به اذان کلام گفته میباشد. آشکارترین جلوه‌های تشیع در اشعار شعرای این دوران منعکس میباشد. ابوفراس حمدانی، بارها به مدح اهل بیت و قدح دشمنانشان پرداخته میباشد[۷] و دو شعر سرا به اسم‌های محمد بن احمد بن حمدان پر اسم و رسم به ابوبکر بَلَدی و علی بن عبداللّه ناشئ الاصغر هم اشعار اکثری درباره اهل بیت(ع) سروده‌اند.[۸]

ابوبکر خوارزمی، ادیب دارای اسم و رسم، نیز میل‌های شیعی‌اش را آشکارا ذکر می کرد[۹] و شمشاطی، نحوی پر اسم و رسم و استاد فرزندان ناصرالدوله، نیز به تشیع تمایل داشت.[۱۰] دراین صورت، حمدانیان تسامح مذهبی داشتند و رونق عمل دیرهای فراوان ناحیه موصل در زمان آن ها[۱۱] گویای رویه حمدانیان به آزادی کار اهل کتاب بوده میباشد.

نسب
حمدانیان خویش را از بستگان تغلب و از نسل حَمْدان بن حَمدون بن حارث بن لقمان تغلبی[۱۲] احمدبن حمدون بن حارث بن منصور، شمرده‌اند.[۱۳]

حمدان بن حمدون
از حمدان بن حمدون اولیه توشه در ۲۵۴ق جزو سرداران سپاه خلیفه عباسی در نبرد با مَساوربن عبدالحمید فرنگی مذکور شد‌ه‌است.[۱۴] حمدان هشت پسر داشت که مشهورترین آن‌ها ابو علی حسین بود.[۱۵]

در ۲۷۲ق، حمدان با هارون شاری متحد شوید. آن ها با یکدیگر وارد موصل شدند و در ۲۷۹ به پیکار بنی شیبان رفتند.[۱۶] در ۲۸۱ق، خلیفه عباسی معتضد به قصد سرکوبی حمدان و هارون شاری راهی موصل شد و قلعه ماردین را که پناهگاه حمدان بود، تصرف و ویران کرد. آن گاه گروهی را به تعقیب حمدان که فراروگریز کرده و پسرش حسین را جانشین خویش نموده بود، ارسال کرد و خویش به موصل رجوع و برگشت. معتضد بعداز رجوع به موصل، طومار‌ای برای حمدان نوشت و از او خواست به اطاعت خلیفه بازگردد که نپذیرفت و در قلعه خویش متحصن شد تا اینکه بعد از مدتی فراروگریز و تعقیب از سوی لشکریان خلیفه، در ۲۸۲ق تسلیم و بعد از آن با پادرمیانی پسرش حسین، آزاد شد.[۱۷]